സഖാവ് കൃഷ്ണ പിള്ള : കനലെരിയും വിപ്ലവപർവം

 

കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിൽ വളരെ ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ട് വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ നേതാക്കളിൽ ഒരാളാണ് സഖാവ് പി. കൃഷ്ണപിള്ള. 1906-ൽ വൈക്കത്ത് ജനിച്ച കൃഷ്ണപിള്ള 1948 ഓഗസ്റ്റ് 19-ന് ആലപ്പുഴയിലെ മുഹമ്മയ്ക്കടുത്ത് ഒളിവുജീവിതത്തിനിടെ പാമ്പുകടിയേറ്റ് മരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് 42 വയസ്സായിരുന്നു. ഏകദേശം രണ്ട് പതിറ്റാണ്ട് നീണ്ട പൊതുപ്രവർത്തന ജീവിതത്തിനിടയിലാണ് അദ്ദേഹം ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിലും കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിലും കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലും പിന്നീട് കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിലും നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചത്.

                            വൈക്കത്ത് മണപ്പള്ളിനാരായണൻ  നായരുടെയും പറൂർ വീട്ടിൽ പാർവതി അമ്മയുടെയും മകനായാണ് കൃഷ്ണപിള്ള ജനിച്ചത്. സാമ്പത്തിക പ്രയാസങ്ങൾ കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിനപ്പുറം പഠനം തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പതിനാറാം വയസ്സിൽ ആലപ്പുഴയിൽ കയർ തൊഴിലാളിയായി ജോലി ചെയ്തു. പിന്നീട് വിവിധ ജോലികളിൽ ഏർപ്പെട്ട അദ്ദേഹം 1927-ൽ ബനാറസിലെത്തി ഹിന്ദി പഠിച്ചു. തുടർന്ന് ഹിന്ദി പ്രചാരകനായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവുമായി കൂടുതൽ അടുത്ത ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

          1930-ലെ ഉപ്പുസത്യഗ്രഹമാണ് കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പൊതുരാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന ആദ്യഘട്ടങ്ങളിലൊന്ന്. വടകരയിൽ നിന്ന് പയ്യന്നൂരിലേക്ക് സംഘടിപ്പിച്ച ജാഥയിലും കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തെ ഉപ്പുസത്യഗ്രഹ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്ത് ദേശീയപതാക കൈവിടാതെ നടത്തിയ ചെറുത്തുനിൽപ്പിനിടെ അദ്ദേഹത്തിന് ക്രൂരമായ മർദനം ഏൽക്കുകയും ബോധരഹിതനാകുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന ഉപ്പുസത്യഗ്രഹത്തിൽ കൃഷ്ണപിള്ള വഹിച്ച പങ്ക് കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രപാഠപുസ്തകങ്ങളിലും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.  ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ പ്രവർത്തനത്തിനൊപ്പം സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരായ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമായും കൃഷ്ണപിള്ള ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ഗുരുവായൂർ സത്യഗ്രഹത്തിന്റെ കാലത്ത് അദ്ദേഹം സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചു. 1931-ൽ ആരംഭിച്ച ഗുരുവായൂർ സത്യഗ്രഹം ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനും അയിത്തനിർമാർജനത്തിനുമായി നടന്ന പ്രധാന സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു. സത്യഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കിടെ കൃഷ്ണപിള്ളയും എ. കെ. ഗോപാലനും ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. സത്യഗ്രഹത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ കൃഷ്ണപിള്ള ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ മണി മുഴക്കിയ സംഭവവും ചരിത്രരേഖകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

          1934-ൽ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണപിള്ള അതിന്റെ കേരളത്തിലെ പ്രധാന സംഘാടകരിൽ ഒരാളായി. ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, എ. കെ. ഗോപാലൻ, കെ. ദാമോദരൻ തുടങ്ങിയവരോടൊപ്പം അദ്ദേഹം കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി. തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും കർഷക സംഘടനകളും വളർത്തുന്നതിനും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.

                1937-ൽ കോഴിക്കോട്ട് കേരളത്തിലെ ആദ്യ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഗ്രൂപ്പ് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, ഇ. എം. എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, കെ. ദാമോദരൻ, എൻ. സി. ശേഖർ എന്നിവർ അതിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു. കൃഷ്ണപിള്ള ആ ആദ്യ ഗ്രൂപ്പിന്റെ സെക്രട്ടറിയായി പ്രവർത്തിച്ചു. പിന്നീട് 1939-ൽ പിണറായി പാറപ്രത്ത് നടന്ന രഹസ്യസമ്മേളനത്തിൽ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഘടകം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണപിള്ള അതിന്റെ ആദ്യ സെക്രട്ടറിയായി. ഈ ഘട്ടം കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സംഘടനാപരമായ വളർച്ചയിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.

                 കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കായി കൃഷ്ണപിള്ള കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെ കയർ തൊഴിലാളികളെയും കോഴിക്കോട്ടെ മിൽ തൊഴിലാളികളെയും കണ്ണൂരിലെ ബീഡി, നെയ്ത്ത് തൊഴിലാളികളെയും മറ്റ് വ്യവസായ തൊഴിലാളികളെയും സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം നേതൃത്വം നൽകി. മലബാറിലെ കർഷക സമരങ്ങളുമായും അദ്ദേഹം അടുത്ത് പ്രവർത്തിച്ചു. തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘടനാപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു

             ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലും അറസ്റ്റും ജയിൽവാസവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. 1940 സെപ്റ്റംബർ 15-ന് ഒളിവിലിരുന്ന് മലബാറിലെ പ്രതിഷേധത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയതിനെ തുടർന്ന് അദ്ദേഹം അറസ്റ്റിലായി ശുചീന്ദ്രം ജയിലിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടു. 1942 മാർച്ചിലാണ് അദ്ദേഹം മോചിതനായത്. മോചനത്തിനുശേഷവും അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനം തുടർന്നു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സംഘടന കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനായി കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.

             1946-ൽ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പ്രവർത്തനകേന്ദ്രം ആലപ്പുഴയിലേക്ക് മാറി. തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും സംഘടിപ്പിക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കൊപ്പം പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലും അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. സമരത്തിന് മുമ്പുള്ള തൊഴിലാളി സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും പണിമുടക്കിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആലപ്പുഴയിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായി.

1948-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേരിട്ട നിരോധനവും രാഷ്ട്രീയ അടിച്ചമർത്തലും കാരണം കൃഷ്ണപിള്ള വീണ്ടും ഒളിവിൽ പോകേണ്ടിവന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായി അവസാനിച്ചത്. 1948 ഓഗസ്റ്റ് 19-ന് ആലപ്പുഴയിലെ മുഹമ്മയ്ക്കടുത്തുള്ള കണ്ണാർകാട്ടിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുന്നതിനിടെ പാമ്പുകടിയേറ്റാണ് അദ്ദേഹം മരിച്ചത്. 42 വർഷം മാത്രം നീണ്ട ജീവിതത്തിനിടയിൽ ഏകദേശം ഇരുപത് വർഷത്തോളം പൊതുപ്രവർത്തനരംഗത്ത് സജീവമായിരുന്ന അദ്ദേഹം കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല സംഘടനാ അടിത്തറ പാകുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

         പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവന ഒരു സംഘടനാ പ്രവർത്തകനെന്ന നിലയിലുള്ള കഴിവാണ്. ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കും അവിടെനിന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയയാത്ര കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വളർച്ചയുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. തൊഴിലാളികളെയും കർഷകരെയും സംഘടിപ്പിക്കുകയും അവരിലെ രാഷ്ട്രീയബോധം വളർത്തുകയും വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലെ പ്രവർത്തകരെ ഒരു സംഘടനാ സംവിധാനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷത.

            കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ട ചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പേര് ഒഴിവാക്കാനാകാത്തത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിപരമായ രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യം കൊണ്ടുമാത്രമല്ല. ഒരു ചെറിയ സംഘത്തിൽ നിന്ന് സംസ്ഥാനതലത്തിലുള്ള ഒരു സംഘടിത രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള വളർച്ചയിൽ അദ്ദേഹം വഹിച്ച സംഘടനാപരമായ പങ്കാണ് അതിന് പ്രധാന കാരണം. 1937-ലെ ആദ്യ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്ന് 1939-ലെ പിണറായി–പാറപ്രം സമ്മേളനത്തിലേക്കും തുടർന്ന് തൊഴിലാളി-കർഷക സംഘടനകളുടെ വ്യാപനത്തിലേക്കുമുള്ള ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം കാണാം.

           42-ാം വയസ്സിൽ ജീവിതം അവസാനിച്ചെങ്കിലും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിൽ പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരു പ്രധാന അധ്യായമായി തുടരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലത്തെ പ്രവർത്തനം, സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരായ ഇടപെടലുകൾ, തൊഴിലാളി-കർഷക സംഘടനകളുടെ വളർച്ച, കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലെ പ്രവർത്തനം, കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണത്തിലും സംഘടനാ വളർച്ചയിലും നൽകിയ നേതൃത്വം എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ സ്ഥാനത്തെ നിർണയിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ജീവിതം കേരളത്തിലെ ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പഠനവിഷയമാണ്..

"സഖാക്കളേ മുന്നോട്ട് " എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന വാചകം ഇന്നും വിപ്ലവ മുദ്രാവാക്യമായി കേരളത്തിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ട്...

പിൻകുറിപ്പ് : സഖാവിന്റെ വിധവ തങ്കമ്മ പുനർവിവാഹം ചെയ്തതിനു ശേഷം ഉണ്ടായ മകനാണ് പ്രശസ്ത 

കവിത : ദ്വന്ദം

 

ഇന്ന്....

ഈ സന്ധ്യയിൽ ദ്വന്ദമാണെൻ ചിത്തം, 

ഒന്ന് കൈനീട്ടി മുകുളങ്ങൾ തൊടുന്നു,

ഒന്നോ ഇതളുകൾ ഉണരും മുൻപേ

ഞെരിച്ചു കളയുന്നു.

ജീവൻ്റെ ഞരമ്പിൽ 

ചോരയൊഴുകുമ്പോൾ

ഞാൻ ഓട്ടം തുടങ്ങുന്നു , 

ശ്വാസം വറ്റും വരെ തുടരാനായി;

അപ്പോഴും ഓരോ ചുവടും

  എന്റെ നിഴൽ  പിന്നിലേക്ക്

വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കണ്ണുകൾ രണ്ടും 

വിടർന്നിരിക്കുന്നു-

ഒന്ന് പൂക്കളുടെ

 നിറങ്ങൾ കാണാൻ,

മറ്റേത് ആ നിറങ്ങൾ 

മങ്ങുന്ന നിമിഷത്തെ 

എണ്ണിപ്പിടിക്കാൻ.

ഈ ശ്വാസത്തോട് ഞാൻ പറയുന്നു:

 "നിൽക്കൂ"

ഉടനെ തിരുത്തുന്നു : 

"ഒഴുകൂ "..

എൻ്റെ വിരലുകൾ 

താളം തെറ്റാതെ

സന്തോഷവും സന്താപവും 

കോർത്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു 

പകൽ എന്നെ ചുംബിക്കുമ്പോൾ

ഞാൻ രാത്രിയെ ഓർക്കുന്നു.

രാത്രി എന്നെ പുതപ്പിക്കുമ്പോൾ

പകലിലുതിർന്ന വിയർപ്പ്

നെഞ്ചിലേറ്റുന്നു.

ഒരു കൈയിൽ മണ്ണിൻ്റെ ഈർപ്പം,

മറുകൈയിൽ തീയുടെ നീലിമ.

ഈ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള

അകലമാണ് ഞാൻ.

മുന്നിലൊരു കടൽ 

തിരപോലെ കുതിച്ചു കയറാൻ വെമ്പുന്നു 

അതെ നിമിഷം തന്നെ പിൻവലിയുന്നു 

കടൽ പോലെയാണെൻ മാനസം 

മുന്നിലൊരു ഇന്ദ്രജാലക്കാരൻ 

ശൂന്യതയിൽ നിന്നും പൂക്കളെടുക്കുന്നു 

നിറയെ പ്രതീക്ഷയുടെ നിറങ്ങൾ..

കയ്യൊന്നനക്കുമ്പോൾ പൂക്കളിരുന്നിടം 

കണ്ണീരൊപ്പാനുള്ളൊരു തൂവാല മാത്രം . 

ഇന്ദ്രജാലക്കാരൻ

 കണക്കെയാണെൻ മനം..

ഒരിടം പറയുന്നു: " ജീവിക്കണം"

മറു പുറം മൂളുന്നു "മരിക്കണം"

പക്ഷേ രണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്

ഞാൻ ജീവിതത്തെ അതിൻ്റെ

ഏറ്റവും മൂർച്ചയുള്ള അറ്റത്ത്

തഴുകിനിർത്തുന്നു ..

എല്ലാ വാതിലും തുറന്നിട്ടിട്ടും

ഞാൻ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നു..

അകവും പുറവും പങ്കിട്ടെടുത്ത 

മാന്ത്രികമായൊരാ അതിർത്തിയിൽ 

പ്രവേഗം ശൂന്യമായൊരു 

വസ്തുകണക്കെ..

ഒടുക്കം....

ആശയും വിരക്തിയും ഇടകലർന്ന 

ഇടുക്കം ചേർന്നൊരായിടനാഴിയിൽ 

ഏകനായി ഞാൻ ..

ആരുടെയും കാത്തുനിൽപ്പല്ല ഞാൻ.

ആ നിമിഷം തന്നെയാണിന്ന് ഞാൻ..

നിമിഷം, 

സ്വച്ഛന്ദ പരിവർത്തനം കണക്കെ 

ഘടികാരദിശയിലുണരും തുടിപ്പ് ..

തുടിക്കും നിമിഷങ്ങൾ 

 തുടികൊട്ടി ഉണർത്തുമായിരം 

ചിന്തകൾ  ബീജഗണിത 

സമവാക്യ രൂപകങ്ങളാം 

ആശ്രിത പരിവർത്തനങ്ങളായി

എന്നിലുറയുന്നു...

മനസ്സാം മാപിനി കൊണ്ട-

ളന്നെടുത്താലെല്ലാം 

ദ്വന്ദങ്ങൾ കൊണ്ടതിരിട്ട അനന്തമാം 

ചിന്തകൾ തൻ അനന്ത ഗണം ..

മരണത്തിനു മുമ്പേ മരിക്കാനായവർ**

 മാത്രം ചിന്തകൾ തൻ അതിരുകൾ

 ഭേദിക്കുമെന്ന സത്യം..

സത്യം പുണരാൻ 

ഇനിയുമെത്ര കാലം,

ഇനിയുമെത്ര കാതം

നടക്കണം ദ്വന്ദം പേറുമീ സന്ദേഹി...

                           ~കണക്കൻ ~

                             21/08/2026 

** " അൽ മൗതു ഖബ്ലൽ മൗത് " എന്ന സൂഫി വാക്യം 

അഹമ്മദുല്ലാ ഷാ: ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലെ ധീര പോരാളി

വായനയിൽ ലഭിച്ച ഒരറിവ് ഒരു ചിന്തയായി പങ്കു വെക്കട്ടെ...

1857 ഒന്നാം സ്വതന്ത്ര സമരം.. ശിപായി ലഹള എന്നൊക്കെ ബ്രിടീഷുകാർ വിളിച്ച ആ പോരാട്ടം.1857ലെ ആ വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രം പറയുമ്പോൾ, ചില പേരുകൾ മാത്രം പതിയെ മാഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ട് എന്ന ചിന്തയിൽ ആണ് ഈ എഴുത്ത് .. അത്തരം പേരിലൊന്നാണ് ലൊന്നാണ് അഹമ്മദുല്ലാ ഷാ എന്ന ഫൈസാബാദിലെ മൗലവി.

         

          അഹമ്മദുല്ലാ ഷാ (1787 - 5 ജൂൺ 1858). ഫൈസാബാദിലെ മൗലവി എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ മഹാനായ വ്യക്തി, 1857ലെ ഇന്ത്യൻ വിപ്ലവത്തിന്റെ മുഖ്യ നേതാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അവധ് പ്രദേശത്തെ (അവധ് ഉത്തർ പ്രദേശിലെ ഒരു പ്രവിശ്യ) വിപ്ലവത്തിന്റെ 'വിളക്കുമാടം' എന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.

ഫൈസാബാദിൽ 1787ൽ ജനിച്ച അഹമ്മദുല്ല, ഒരു പ്രതിഭാധനനായ കുടുംബത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. പിതാവ് ഗുലാം ഹുസൈൻ ഖാൻ, ഹൈദർ അലിയുടെ സൈന്യത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. ഈ പാരമ്പര്യം അദ്ദേഹത്തിന് സൈനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഒരു പശ്ചാത്തലം നൽകി. അദ്ദേഹം ഖുറാൻ പഠിച്ചു, ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടി, കൂടാതെ ഇംഗ്ലണ്ട്, റഷ്യ, ഇറാൻ, ഇറാഖ്, മക്ക, മദീന തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയും ഹജ്ജ് കർമ്മം നിർവ്വഹിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ അന്താരാഷ്ട്ര അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീക്ഷണത്തെ വിശാലമാക്കി. അദ്ദേഹം ഹിന്ദു-മുസ്ലിം സാഹോദര്യത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു, ഫൈസാബാദിലെ ഗംഗ-ജമുനി തഹ്സീബിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം പോരാടിയത് ഗംഗാദിൻ സിംഹും ഉമ്രാവോ സിംഹും പോലുള്ള ഹിന്ദു സുബേദാർമാരായിരുന്നു എന്നത് ഈ മതേതര മനോഭാവത്തിന് ഉദാഹരണമാണ്.

          1857ലെ വിപ്ലവത്തിനു മുമ്പേ, അഹമ്മദുല്ല സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിൽ സജീവനായിരുന്നു. ഡൽഹി, മീററ്റ്, പട്ന, കൊൽക്കത്ത എന്നിവിടങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം സഞ്ചരിച്ചു. 'ചപ്പാത്തി പ്രസ്ഥാനം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന രഹസ്യസന്ദേശ വിനിമയ രീതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനയായി ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരായ പോരാട്ടത്തിന്റെ ആസൂത്രണം ഉൾക്കൊള്ളിച്ച 'ഫതേ ഇസ്ലാം' എന്ന ലഘുലേഖയും അദ്ദേഹം രചിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് ചരിത്രകാരൻ G.B. മാളസൺ, 1857ലെ വിപ്ലവത്തിന്റെ പിന്നിലെ ഗൂഢാലോചനയിൽ അഹമ്മദുല്ലയുടെ ബുദ്ധിശക്തിയും പരിശ്രമവും നിർണായകമായിരുന്നുവെന്ന് രേഖപെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്

      1857നു മുമ്പ്, ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തെ പട്നയിൽ വച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും വിപ്ലവഗൂഢാലോചനയുടെ പേരിൽ മരണശിക്ഷ വിധിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ആ ശിക്ഷ ജീവപര്യന്തമായി കുറച്ചു. എന്നാൽ, 1857 മേയ് 10ന് മീററ്റിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട വിപ്ലവം പട്നയിലെത്തുകയും, ജൂൺ 7ന് ലഹളക്കാർ തടവറ തകർത്ത് അദ്ദേഹത്തെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ അദ്ദേഹം വിപ്ലവത്തിന്റെ മുഖ്യ സൈനിക നേതാക്കളിൽ ഒരാളായി മാറി.

      1857 ജൂൺ 30ന് നടന്ന ചിൻഹാട്ട് യുദ്ധത്തിൽ, ബർക്കത്ത് അഹമ്മദിനൊപ്പം അദ്ദേഹം ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തെ നേരിട്ടു. ഹെൻറി ലോറൻസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളത്തിനെതിരെ ലഹളക്കാർക്ക് ഈ യുദ്ധത്തിൽ വിജയം നേടാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ വിജയത്തിനുശേഷം ലക്നൗ ലഹളക്കാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. വാജിദലി ഷായുടെ പത്തുവയസ്സുകാരൻ മകൻ ബിർജിസ് ഖദറിനെ രാജാവായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. എന്നാൽ, അഹമ്മദുല്ല കൊട്ടാര രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചേരാതെ തന്റെ സൈനിക മുന്നേറ്റം തുടർന്നു.

1858 മാർച്ച് 6ന് സർ കോളിൻ കാംബെൽ ലക്നൗ തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ഇതോടെ അഹമ്മദുല്ല ഷാജഹാൻപൂരിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. അവിടെ നാനാസാഹിബും ഖാൻ ബഹാദൂർ ഖാനും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചേർന്നു. 1858 മേയ് 15ന് ഷാജഹാൻപൂരിൽ നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ജനറൽ ജോൺസിനെ പിന്തള്ളാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ, മേയ് 20ന് കാംബെൽ തിരിച്ചെത്തുകയും രാത്രിമുഴുവൻ നീണ്ട പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ അഹമ്മദുല്ലയെ പിൻവാങ്ങാൻ നിർബന്ധിതനാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്താണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലയ്ക്ക് 50,000 വെള്ളിനാണയം പ്രതിഫലം പ്രഖ്യാപിച്ചത്. എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

അഹമ്മദുല്ല പൗവയാൻ രാജാവ് ജഗന്നാഥ് സിംഗിനെ വിപ്ലവത്തിൽ ചേർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചില്ല. പകരം, രാജാവിന്റെ സഹോദരൻ കുൻവർ ബൽദേവ് സിംഗ്, ആനപ്പുറത്തേറി കൊട്ടാരത്തിലെത്തിയപ അഹ്‌മദ്‌ള്ളയെവെടിവച്ചു. അഹമ്മദുല്ല ആനപ്പുറത്തു നിന്ന് താഴെ വീണു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല വെട്ടി ബ്രിട്ടീഷ് മജിസ്ട്രേറ്റിനു കൈമാറി. പ്രതിഫലമായി 50,000 വെള്ളിനാണയം അവർക്ക് ലഭിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം ആ തല കോട്വാലിയിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു.

    G.B. മാളസൺ (ജോർജ് ബ്രൂയ്‌സ് മാളസെൻ ) അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതി: 

"ഒരു ദേശഭക്തൻ എന്നാൽ, അന്യായമായി നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട തന്റെ രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി പോരാടുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ. എങ്കിൽ, ഫൈസാബാദിലെ മൗലവി അഹമ്മദുല്ലാ ഷാ ഒരു യഥാർത്ഥ ദേശഭക്തനായിരുന്നു."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈനിക വൈഭവത്തെക്കുറിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസർ തോമസ് സീറ്റൺ പറഞ്ഞു: 

"മഹത്തായ കഴിവുകളും, അചഞ്ചലമായ ധൈര്യവും, ദൃഢനിശ്ചയവുമുള്ള, ലഹളക്കാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ച സൈനികൻ."

അഹമ്മദുല്ലാ ഷാ, ഒരു മതനേതാവ് എന്നതിലുപരി, വ്യത്യസ്ത മതവിഭാഗങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച ഒരു നേതാവായിരുന്നു. 1857ലെ വിപ്ലവത്തിൽ നാനാസാഹിബ്, ഖാൻ ബഹാദൂർ ഖാൻ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖർ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം പോരാടി. 

ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിൽ പല നായകന്മാരും അവഗണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അഹമ്മദുല്ലാ ഷായും അതിൽ ഒരാളാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോരാട്ടവും ഹിന്ദു-മുസ്ലിം ഐക്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള നിലപാടും ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

Reference : https://archive.org/details/indianmutinyof00malliala/page/n9/mode/1up

നാഗസാക്കി, ഹിരോഷിമ മുതല്‍ ഗസ വരെ : മനുഷ്യകുരുതികളുടെ ചെകുത്താന്‍ രാഷ്ട്രീയം.

      1945 ഓഗസ്റ്റ് 6, 9. ലോകചരിത്രത്തിൽ ആദ്യവും അവസാനവുമായ ആണവായുധ ആക്രമണങ്ങൾ. ഹിരോഷിമ, നാഗസാക്കി. രണ്ട് ലക്ഷത്തിലധികം പേരുടെ തൽക്ഷണ മരണം, തലമുറകളോളം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന രോഗങ്ങളും വികലാംഗതകളും. ജപ്പാൻ അപ്പോഴേക്കും പരാജയത്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു; അമേരിക്ക ആണവായുധത്തിന്റെ ഭീകരത ലോകത്തിനു മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച്, സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ഭയപ്പെടുത്തി, തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു. യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള നിർബന്ധിത നടപടിയായിരുന്നു അതെന്ന് അമേരിക്ക പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ചരിത്രം തെളിയിക്കുന്നത്, ജപ്പാൻ അപ്പോഴേക്കും കീഴടങ്ങാറായിരുന്നു എന്നാണ്. അത്രയും ബലഹീനമയ ഒരു രാജ്യത്തിന്‍റെ മേല്‍ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തി പ്രദർശിപ്പിച്ച് ലോകനിയന്ത്രണം ഉറപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ നീക്കം മാത്രമായിരുന്നു ഹിരോഷിമയും നാഗസാക്കിയും.              

                 ഇപ്പോൾ, 80 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ആ രക്തപാത ഗാസയിൽ തുടരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ അത് ഒരു തൽക്ഷണ ആക്രമണമല്ല; മറിച്ച്, ചിട്ടയായതും ക്രമാനുഗതവുമായ ഒരു വംശഹത്യയാണ്. 2023 ഒക്ടോബർ മുതൽ, 2.3 ദശലക്ഷം പലസ്തീനികൾ — അവരിൽ പകുതിയിലധികവും കുട്ടികൾ — ഒരു തുറന്ന ജയിലിൽ കഴിയുന്നു. ഇസ്രായേൽ 20 മാസത്തിനുള്ളിൽ ഗാസയിൽ വർഷിച്ചത് 1,00,000 ടണ്ണിലധികം സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ. ഹിരോഷിമ-നാഗസാക്കി ആക്രമണങ്ങളുടെ ആറിരട്ടി. അഞ്ച് ആണവബോംബുകൾക്ക് തുല്യമായ നാശം. 61,000-ത്തിലധികം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു; യഥാർത്ഥ കണക്ക് 1,00,000 കവിയുമെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകൾ. മരിച്ചവരിൽ 70% സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമാണ്.

              ബുഷ് മുതൽ ട്രംപ് വരെ, അമേരിക്കൻ നയങ്ങൾ ഒരേ രക്തപാതയുടെ തുടർച്ചയാണ്. വ്യത്യസ്ത കക്ഷികളുടെ പ്രതിനിധികൾ എന്നതിനപ്പുറം, അവരുടെ നയങ്ങൾ ഒരേ അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വ തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. ഓരോ കാലത്തും അമേരിക്ക ഒരു "ശത്രു" സൃഷ്ടിക്കുന്നു — കമ്മ്യൂണിസം, ഭീകരത, "തിന്മയുടെ അച്ചുതണ്ട്", ഇറാൻ, ഹമാസ്. ഈ ശത്രു നിർമ്മിതി ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തി യുദ്ധത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. "ഹമാസിനെതിരായ യുദ്ധം" എന്ന പേരിൽ, ഒരു മുഴുവൻ ജനതയെയും ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്നു. ഹിരോഷിമയിൽ "ജപ്പാനെതിരായ യുദ്ധം" എന്ന പേരിൽ സാധാരണക്കാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ഗാസയിൽ "ഹമാസിനെതിരായ യുദ്ധം" എന്ന പേരിൽ സാധാരണക്കാർ കൊല്ലപ്പെടുന്നു. രണ്ടിടത്തും ഒരേ ന്യായം: "ശത്രുവിനെ ഇല്ലാതാക്കുക." എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, ശത്രു എന്ന പേരിൽ ഒരു മുഴുവൻ ജനതയെയാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

അമേരിക്കൻ സൈനിക-വ്യാവസായിക സമുച്ചയം യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് ബില്യൺ കണക്കിന് ഡോളർ ലാഭമുണ്ടാക്കുന്നു. ലോക്ഹീഡ് മാർട്ടിൻ, റേത്തിയോൺ, ബോയിങ് — ഈ ആയുധ കമ്പനികളുടെ ഷെയർ വില ഗാസയിലെ ഓരോ ബോംബിനൊപ്പവും ഉയരുന്നു. രക്തത്തിൽ നിന്ന് ലാഭമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥ. ഹിരോഷിമയിലെ ആണവബോംബ് ഒരു "ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണം" കൂടിയായിരുന്നു; ഗാസയിലെ ആധുനിക ആയുധങ്ങളും അതേ പരീക്ഷണശാലയാണ്. ഡ്രോണുകൾ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് അധിഷ്ഠിത ടാർഗറ്റിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ, പുതിയ ബോംബുകൾ — ഇവയെല്ലാം ഗാസയിൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഹിരോഷിമയിൽ അമേരിക്ക പുതിയ ആയുധം പരീക്ഷിച്ചു; ഗാസയിൽ അമേരിക്കൻ ആയുധങ്ങൾ ഇസ്രായേൽ പരീക്ഷിക്കുന്നു.മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് — എണ്ണ, ഗ്യാസ്, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം. ഇസ്രായേലിലൂടെ അമേരിക്ക ഈ പ്രദേശത്ത് തന്റെ സൈനിക സാന്നിധ്യം ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഗാസയിലെ നാശം, അമേരിക്കയുടെ മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് നയങ്ങളുടെ ഒരു ഉപോൽപ്പന്നം മാത്രം. 1945-ൽ ജപ്പാനിൽ അമേരിക്ക സ്ഥാപിച്ച സൈനിക താവളങ്ങൾ ഇന്നും ഏഷ്യയിലെ അമേരിക്കൻ ആധിപത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളാണ്. ഗാസയിലെ നാശം, മിഡിൽ ഈസ്റ്റിൽ അമേരിക്കയുടെ പങ്കാളിയായ ഇസ്രായേലിന്റെ ശക്തി പ്രദർശനം കൂടിയാണ്. രണ്ടിടത്തും, തന്ത്രപ്രധാനമായ നിയന്ത്രണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള രക്തപാത.

ഗാസയിൽ ഇന്ന് സംഭവിക്കുന്നത് യുദ്ധമല്ല; അത് വംശഹത്യയാണ്. ഇസ്രായേൽ മന്ത്രിമാർ തന്നെ ഇത് പരസ്യമായി വിളിച്ചുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: "ഞങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യശൂന്യമായ ഗാസ സൃഷ്ടിക്കും." ഗാസയിലെ 36 ആശുപത്രികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കപ്പെട്ടു. അൽ-ഷിഫ, അൽ-അഹ്ലി, ഇന്ദോനേഷ്യൻ ആശുപത്രികൾ — രോഗികൾ, ഡോക്ടർമാർ, അഭയാർത്ഥികൾ എല്ലാം ഒന്നിച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സ്കൂളുകൾ പോലും ബോംബാക്രമണത്തിന് ഇരയായി. കുട്ടികൾ ക്ലാസ്സ് മുറികളിൽ വച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഇസ്രായേൽ ഭക്ഷണം, വെള്ളം, മരുന്നുകൾ എല്ലാം തടഞ്ഞു. കുട്ടികൾ പട്ടിണി കൊണ്ട് മരിക്കുന്നു — 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ലോകം കണ്മുന്നിൽ കാണുന്നു. 2.3 ദശലക്ഷം പേരിൽ 90% ത്തിലധികം പേർ സ്ഥാനഭ്രംശം സംഭവിച്ചവരാണ്. ഇസ്രായേൽ അവരെ ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് തുരത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ സുരക്ഷാസമിതിയിൽ, ഗാസയിൽ യുദ്ധവിരാമം ആവശ്യപ്പെട്ട എല്ലാ പ്രമേയങ്ങളും അമേരിക്ക വെറ്റോ ചെയ്തു. ഓരോ വെറ്റോയും — ആയിരക്കണക്കിന് പലസ്തീനി ജീവൻ അപഹരിക്കപ്പെടാൻ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരമാണ്. ലോകം യുദ്ധവിരാമം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അമേരിക്ക ബോംബുകൾ അയയ്ക്കുന്നു. 2025 ജൂണിൽ, പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് ഹിരോഷിമ-നാഗസാക്കി ആക്രമണങ്ങളുമായി തങ്ങളുടെ നടപടിയെ താരതമ്യപ്പെടുത്തി. "അത് ആ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ചു; ഇത് ഈ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ചു" — അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. 80 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ഒരു അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ആണവായുധ ആക്രമണത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്ന അതേ വാദം ആവർത്തിക്കുകയാണ്. ഇത് യാദൃച്ഛികമല്ല; ഇത് അമേരിക്കൻ നയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണ്: "അമേരിക്കൻ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി, ഏത് രക്തച്ചൊരിച്ചിലും ന്യായീകരിക്കാം."

ഈ രക്തപാത ഒറ്റപ്പെട്ട നയങ്ങളുടെ ഫലമല്ല — മറിച്ച്, അമേരിക്കൻ മുതലാളിത്ത സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ സവിശേഷതയാണ്. യുദ്ധം മുതലാളിത്തത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. സമാധാനം ലാഭത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, യുദ്ധം ലാഭത്തെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഹിരോഷിമ, വിയറ്റ്നാം, ഇറാഖ്, അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ, ഗാസ — എല്ലാം ഒരേ മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയുടെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങൾ. ഓരോ യുദ്ധവും ആയുധ കമ്പനികൾക്ക് ലാഭം, ഓരോ രക്തവും അമേരിക്കൻ ആധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറ. 1945-ൽ അമേരിക്ക ജപ്പാനെ ആക്രമിച്ചു — അതിനെ "യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കൽ" എന്ന് വിളിച്ചു. 2025-ൽ, അമേരിക്ക ഗാസയിലെ വംശഹത്യക്ക് ആയുധങ്ങൾ നൽകുന്നു — അതിനെ "അമേരിക്കൻ താൽപ്പര്യങ്ങൾ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. "ഹിരോഷിമ ആവർത്തിക്കരുത്" എന്ന ആഹ്വാനം, ഗാസയിൽ ഇന്ന് സംഭവിക്കുന്നതിനെതിരെ ഉയരുന്നില്ലെങ്കിൽ അർത്ഥശൂന്യമാണ്. ഹിരോഷിമയുടെ ഓർമ്മകൾ ഔപചാരിക ചടങ്ങുകളായി മാറുമ്പോൾ, ഗാസയിൽ ആ ഓർമ്മകൾ ഇന്ന് നടക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. യഥാർത്ഥ സമാധാനം എന്നത് രക്തത്താൽ മാത്രമല്ല, നീതിയാലും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ആ നീതി എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും — ജാപ്പനീസ്, പലസ്തീനി, ഇറാഖി, യമനി, എല്ലാവർക്കും — ഒരുപോലെ ലഭിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ, ഹിരോഷിമയുടെ 80-ാം വാർഷികം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, നാം ആ രക്തപാതയുടെ പങ്കാളികളായിരിക്കും.

       "ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു — ആദ്യം ദുരന്തമായി, പിന്നെ പ്രഹസനമായി." കാൾ മാർക്സിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഇന്ന് ഗാസയിൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിക്കുകയാണ്. നമ്മൾ അതിനെ മൗനം പാലിച്ച് കാണുകയാണോ, അതോ ചരിത്രത്തിന്റെ ഈ അധ്യായം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ശബ്ദമുയർത്തുകയാണോ? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നമ്മുടേതാണ്. ഗാസയിൽ ഇന്ന് സംഭവിക്കുന്നത്, നാളെ എവിടെയും സംഭവിക്കാം — നമ്മൾ മൗനം പാലിക്കുന്നിടത്തോളം.

ഹർകിഷൻ സിംഗ് സുർജിത് : മതേതര ഇന്ത്യയുടെ കാവൽക്കരൻ

 ഹർകിഷൻ സിംഗ് സുർജിത് : 

മതേതര ഇന്ത്യയുടെ കാവൽക്കരൻ 

      1916 മാർച്ച് 23-ന് പഞ്ചാബിലെ ജലന്ധറിൽ ജനിച്ച ഹർകിഷൻ സിംഗ് സുർജിത്തിന്റെ ജീവിതം, ഒരു വിപ്ലവകാരിയിൽ നിന്ന് ദേശീയ തലത്തിലെ തന്ത്രശാലിയായ രാഷ്ട്രീയക്കാരനിലേക്കുള്ള അതുല്യമായ പരിണാമമായിരുന്നു. 2008 ഓഗസ്റ്റ് 1-ന് അന്തരിക്കും വരെ 75 വർഷത്തിലധികം സജീവമായ രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യമായിരുന്ന അദ്ദേഹം, മാർക്സിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആഴങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്ത ദീർഘദർശിയായിരുന്നു.

ഭഗത് സിങ്ങിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വത്താൽ ആകൃഷ്ടനായ അദ്ദേഹം 14-ആം വയസ്സിൽ 'നൗജവാൻ ഭാരത് സഭ'യിൽ ചേർന്നു. 1932-ൽ വെറും 16-ആം വയസ്സിൽ ഹോഷിയാർപൂർ കോടതി കെട്ടിടത്തിൽ കയറി യൂണിയൻ ജാക്ക് പതാക പറിച്ചെറിഞ്ഞ് ത്രിവർണ്ണ പതാക ഉയർത്തിയ അദ്ദേഹത്തെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ബാലതടവുകാരുടെ പരിഷ്കരണ സ്കൂളിലേക്ക് അയക്കുകയും ചെയ്തു. 1934-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ ചേർന്ന അദ്ദേഹം കർഷക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. 1964-ലെ ചരിത്രപരമായ പിളർപ്പിൽ, ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, ജ്യോതി ബസു എന്നിവർക്കൊപ്പം സി.പി.ഐ. (എം) രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച അദ്ദേഹം, 1992 മുതൽ 2005 വരെ പാർട്ടിയുടെ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.

എന്നാൽ, ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ ശാശ്വതമായി പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് 2004-ലെ ലോക്സഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്ശേ ഷമുള്ള സംഭവവികാസങ്ങളാണ്. ഒരു തൂക്കുപാർലമെന്റ്  ആയിരുന്നു ഫലം. ബി.ജെ.പി. നേതൃത്വത്തിലുള്ള എൻ.ഡി.എ.ക്ക് ഭൂരിപക്ഷമില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ, 61 സീറ്റുകളുമായി ഇടതുപക്ഷം 'കിംഗ് മേക്കർ' ആയി. അന്ന് സി.പി.ഐ. (എം) ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായിരുന്ന സുർജിത്തിന്റെ '8, തീൻ മൂർത്തി ലെയിൻ' വസതി രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കപ്പെട്ട യുദ്ധമുറിയായി. വർഗീയ ശക്തികളെ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താൻ, കോൺഗ്രസ്, എൻ.സി.പി., ആർ.ജെ.ഡി.,

എന്നീ കക്ഷികളെ ഒരുമിപ്പിച്ച് യു.പി.എ. (യുണൈറ്റഡ് പ്രോഗ്രസീവ് അലയൻസ്) രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം മുഖ്യ പങ്കുവഹിച്ചു. മൻമോഹൻ സിങ്ങിനെ പ്രധാനമന്ത്രി സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്താൻ സോണിയാ ഗാന്ധിക്കുപോലും സുർജിത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവും ഇടപെടലും അനിവാര്യമായിരുന്നു.

ഈ മുന്നണിയുടെ അടിത്തറയായിരുന്നു പൊതുമിനിമം പരിപാടി (Common Minimum Programme - CMP). 2004 മെയ് 27-ന് പുറത്തിറക്കിയ ഈ രേഖ, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ഒരു നയപ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. അതിലെ പ്രധാന വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഇവയായിരുന്നു: വിവാദപരമായ പോട്ട (POTA) നിയമം റദ്ദാക്കുക; ലാഭമുണ്ടാക്കുന്ന പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുക; തൊഴിലാളികളുടെ നിയമന-പിരിച്ചുവിടൽ നയത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താതിരിക്കുക; ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി (മഹാത്മാഗാന്ധി എൻ.ആർ.ഇ.ജി.എ.) ഉടൻ നടപ്പാക്കുക; ജി.ഡി.പി.യുടെ 6% വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി മാറ്റിവെക്കുക; അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് റിഫോംസ് കമ്മീഷൻ രൂപീകരിക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു അവ. സി.പി.ഐ. (എം) സർക്കാരിൽ പങ്കാളിയാകാതെ 'പുറമെ നിന്നുള്ള പിന്തുണ' നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു, കൂടാതെ മുതിർന്ന നേതാവ് സോമനാഥ് ചാറ്റർജി ലോക്സഭാ സ്പീക്കറായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ വിജയകരമായിരുന്ന ഈ സഖ്യം, 2007-ലെ ഇന്ത്യ-അമേരിക്ക ആണവ കരാർ വിവാദത്തിൽ പ്രതിസന്ധിയിലായി. 2008 ജൂലൈയിൽ ഇടതുപക്ഷം പിന്തുണ പിൻവലിച്ചു. ആ സമയം സുർജിത് അസുഖ ബാധിതൻ ആയി തീവ്ര പരിചരണ വിഭാഗത്തിലാണ്.. ഒരു പക്ഷെ ആ സമയം അദ്ദേഹം സജീവമായിരുന്നെങ്കിൽ ആണവ കരാർ പ്രശ്നം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് മാറുമായിരുന്നു. (ആ കാരാറ് കൊണ്ട് ഉണ്ടായ നേട്ടം എന്ത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ 2 പതിറ്റാൻഡിനു ശേഷം എടുത്തു പറയാൻ ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറയേണ്ടി വരും.. ഊർജ്യോത്പാദത്തിനായി അത് വഴി ചിലവിട്ടതിനേക്കാൾ എത്രയോ തുച്ഛം ചെലവ് കൊണ്ട് ഇന്ന് സോളാർ വഴി നമ്മുടേതായ രീതിയിൽ ഊർജം ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്ന് മാത്രമല്ല അടിസ്ഥാന പരമായി സാധാരക്കാരന്റെ ഒരു അനേകായിരം പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഒരു പ്രശ്നത്തിനും പരിഹാരം ആയിരുന്നില്ല ആ കരാർ. )

പ്രധാനമന്ത്രി മൻമോഹൻ സിങ് സഖാവിനെ 'യു.പി.എ.യുടെ ശില്പി' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. മതനിരപേക്ഷതയ്ക്കും ദേശീയ ഐക്യത്തിനും വേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച ആ മഹാനേതാവ്, 2008 ഓഗസ്റ്റിൽ വിടവാങ്ങിയെങ്കിലും, സഖാവിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ ചരിത്ര താളുകളിൽ എന്നും ജ്വലിച്ചുനിൽക്കും. മതേതര മൂല്യങ്ങളുടെ കാവൽക്കരൻ എന്ന ലേബലിൽ ആ നാമം പ്രകാശിച്ചു കൊണ്ടേ നിൽക്കും....